Yalnızlığın Bendeki Hali (Havadan Sudan Sohbetler)

Özellikle gece olduğunu, zaman insan en boş bir başına kalıyor. Derinlerde kaybettiği bir şeylerin varlığını arar gibi hayatının muhasebesini yapıyor. Bulduğu genelde kocaman bir hayal kırıklığı oluyor. Neden ben, niçin ben derken, koca bir ömrü boşa gidiyor. Arıya giden bir hayat benimkisi mutlu anıların olduğu sayfalarda mevcut belleğimde. Ama genelde mutsuzluk var etrafında bir şekilde bir yerlerde. Yalnızlığın bendeki hali genelde kocaman bir hayal kırıklığı. Bir çok şeye tutunmaya çalışıp ta ipin elinde kalması, insanın kendine olan güvenini sorguluyor. İp yerine ne kullanırsan kullan sonu hep hüsran oluyor. Belki değişecek bu beynimdeki yalnızlık kavramı. Belki de değişmeyecek insan 70’sinde neyse 70’inde de aynı. Araf bir durum söz konusu ikilemlerimin çok olduğu bu evrende, ne diyelim gerisi hayırlısı.

Umut Hep Var, Olmakta Zorunda

Kendi kendimizi, teselli etmeye çalıştığımız zamanların en büyük destekçisi kendimiz. Bu da bir şey aslında bir umudun ucundan tutup kaybolmamaya çalışmak. Hayat denen koca okyanusun içerisinde, sağ kalmayı başarmak. Buda bir başarı. Biraz abarttığımı düşünebilirsiniz, lakin bir siz varsanız sizin için aslında yalnız da sayılmazsınız. Umudunuz var çünkü. En büyük dostunuz o olur. Karanlık havanın eksi 9 dereceyi gösterdiği akşamlarda. Bir tek ona sarılırsınız çıkarsız. Bir tek o sarar sizi yalansız. O yüzden bir ateş gibi sarıl yalnızlığını bozan umuduna. Onunla ısıt yüreğini hava eksi bilmem kaç olsa da.

Kendinle Konuş, Kendinle Buluş

Bazen yazarken hoşuma gidiyor, kafiye oluşturmak. Bana daha okunur geliyor ama okuyan benim gözümde görebilirse tabiki. Bazen böyle kendi, kendimle sohbet ediyorum. Bana iyi geliyor sizi bilmiyorum. Denemenizi şiddetle tavsiye ediyorum. Bazı geceler, kendi iç sesimle konuşurken buluyorum kendimi. Kendimi en iyi kendim anlıyorum. Kendime en iyi kendim kızıyorum. İşte öyle bazen havadan sudan konuşmak gerek. İlla bir anlama kalıba sığmadan. Özgürce kendini ifade etmek gerek.

Sohbet Platformlarını Bu yüzden Seviyorum

Ben yıllardır sohbet sitelerine takılan birisi olarak, buradaki sohbet ortamını seviyorum. Kimse kimseyi tanımadan yargılamadan özgürce sohbet edebiliyor. Bu maalesef realde fiziksel olarak zor yapılan bir eylem. Bu tarz ortamlarda herkes olmak istediği yada davranmak istediği karaktere bürünmeyi seviyor. Tüm ayıplara yasaklara inat belki de kendi oluyor. Toplum yüzünden bastırdığı duygularını dışa vuruyor. Ah gençliğim tıpkı saatini kaçırdığım bir uçak gibi. Sadece arkasından bakıyorum. İçimde yapamadıklarımın hayal kırıklığı. Hoş dünyaya bir daha gelsem yine yapamazdım ama yine de bir umut bir küfür hatırımdaki. Sevgili arkadaşlar kendinize hoş iyi bakın hoş çakalın.